Ratusz Miejski – późnoklasycystyczny ratusz miejski zlokalizowany w Kłodawie. Obiekt murowany, na planie kwadratu, zbudowany około 1820. Do budowy użyto materiałów rozbiórkowych z kościoła św. Idziego. Elewacja frontowa jest trójosiowa z balkonem wspartym na czterech kolumnach. W schodkowym szczycie w 1992 umieszczono herb miasta.

Wcześniej w tym miejscu stały ratusze drewniane, które często ulegały pożarom i przebudowom. Ostatnia budowla z drewna istniała w latach 1589-1789.

Ratusz pełnił rolę posterunku policji do jesieni 2015, kiedy to oddano do użytku nowy budynek przeznaczony dla tej formacji.

Drewniany kościół cmentarny pw. Świętych Fabiana i Sebastiana – zbudowany w 1557 roku. W latach 1847–1878 pełnił funkcję kościoła parafialnego. Konsekrowany pw. Bożego Ciała, a kapłanów w nim pracujących nazywano Bożeciałkami.

Kolegiata Świętego Idziego – znajdowała się na placu przy skrzyżowaniu obecnej ulicy Poznańskiej i Dąbskiej. Nakazał wybudować ją Władysław Herman z wdzięczności za narodziny swojego syna. Zajmowali się nią kanonicy laterańscy regularni. Wokół znajdował się cmentarz. Została rozebrana, a cegieł użyto do budowy Ratusza Miejskiego.
Drewniana dzwonnica na cmentarzu parafialnym – przeniesiona w to miejsce z placu, na którym znajdowała się kolegiata Świętego Idziego.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kłodawie wybudowany został w II połowie XVIII wieku. Jest to świątynia trzynawowa, utrzymana w stylu późnobarokowym. Wyposażenie wnętrza pochodzi z XVIII wieku. Do kościoła przylega barokowy dawny klasztor karmelitów trzewiczkowych z 1623 r.

Kłodawski późnobarokowy kościół parafialny Wniebowzięcia NMP wybudowany został
w XVIII wieku. Jego budowę ukończono w 1755 r., a wieże dobudowano w 1765 r. Świątynię konsekrowano w 1766 r.

W latach 1818 – 1844 i od 1878 pełni funkcję kościoła parafialnego. Zdewastowany w 1806 r., restaurowany dwukrotnie w latach 1847-1854 i w roku 1954. Świątynia trzynawowa. Bazylikowy korpus czteroprzęsłowy z dwiema wieżami w fasadzie zachodniej. Prezbiterium dwuprzęsłowe, równej szerokości z nawą główną, nieco niższe, zamknięte ścianą prostą. Wewnątrz w prezbiterium i nawie głównej sklepienia żeglaste na koszowych gurtach. Nawy boczne otwarte do głównej półkolistymi arkadami filarowymi, sklepione kolebką krzyżową na gurtach. W zakrystii i skarbczyku poprzeczna kolebka na gurtach. Otwór tęczowy o łuku odcinkowym. Chór muzyczny wsparty na trzech arkadach koszowych, podsklepionych kolebką na gurtach, z faliście wygiętym parapetem, na którym umieszczony jest herb wielkopolskiej prowincji karmelitów i data 1755. W przyziemiu wież dwie wydzielone lokalności
z lożami na piętrze, otwartymi do naw bocznych otworami o wygiętych przedpiersiach. Ściany rozczłonkowane pilastrami. Zewnątrz elewacje opilastrowane. Okna zamknięte półkoliście i łukiem odcinkowym. Wieże dwukondygnacyjne, w górnej partii o narożach zaokrąglonych, nakryte hełmami baniastymi z latarniami. Dachy dwuspadowe, kryte dachówką.

Ołtarz główny ro kokowy, trójdzielny o bogatej architekturze. W ołtarzu obraz Matki Boskiej Szkaplerznej w sukienkach srebrnych. Ołtarze boczne analogicznie parami – rokokowe. Ambona rokokowa w kształcie łodzi. Prospekt organowy z rzeźbami muzykujących aniołków
i króla Dawida. Balustrada oddzielająca prezbiterium również rokokowa. Stalle z rzeźbami aniołków na zwieńczeniach i czternastoma obrazkami z przedstawieniami świętych. Trzy konfesjonały intarsjowane z obrazami zakonnika męczennika i Świętej Teresy.

Na przykościelnym dziedzińcu:

rzeźba Matki Boskiej z piaskowca na wysokim słupie, barokowa
nagrobek Józefa Byszewskiego, empirowy, żelazny w formie obelisku